Wij van Les Petites Perles zijn allemaal gelukzoekers! We hebben het oude vertrouwde Nederland ooit achter ons gelaten en hebben gekozen voor een nieuw bestaan in Frankrijk. Een EU-land, waar je redelijk gemakkelijk je droom kan waarmaken en dat niet eens zo ontzettend ver van het vaderland ligt verwijderd.
Maar toch: alles is anders en er zijn van die dingen die we toch wel een beetje missen! Dit keer vertelt Marit van Saint Paul-le Marseillais wat ze mist aan Nederland (en waarom ze toch niet teruggaat..).
Een lange autorit van Nederland naar Zuid-Frankrijk…
Na een kerstmisbezoek aan Nederland, rij ik terug naar Frankrijk. Tijdens het rijden kijk ik om me heen. Het heeft vannacht gevroren en ik geniet van het oer-Hollandse plaatje. De sloten zijn bedekt met een laagje ijs en de weilanden met een laagje wit.
Ik heb een druk programma achter de rug: vrienden en familie opgezocht en vaak tot in de kleine uurtjes aan tafel gezeten. Ik heb nieuwe huizen bewonderd, oude bekenden gezien en gelachen om verhalen van vroeger. Wat is het heerlijk om zoveel gezelligheid binnen bereik te hebben. En hoe fijn is het om alles te kunnen zeggen wat in je opkomt. Niet na te hoeven denken ‘hoe ga ik dit zeggen’ of een verhaal beginnen waar je uiteindelijk in het Frans niet meer uitkomt. Het Frans zal me nooit zò eigen worden.
Ik weet het niet meer!
En wat een genot om Nederlandse spullen te kopen; alles is om de hoek verkrijgbaar. De auto zit vol met volkoren ontbijtkoek, drop, stroopwafels, Ottolenghi kruiden en twee grote bossen bloemen.
Er vallen dingen op in Nederland. De mensen bij de supermarkt die je karretje overnemen, de kassiere die me tutoyeert. Er zijn opvallend veel lange, blonde vrouwen in grote 4×4 auto’s. En al die fietsers. Ik word er helemaal zenuwachtig van als ze bij het stoplicht voor me gaan staan. Moet ik ze nou voor laten gaan of niet? Ik weet het niet meer.
Heen en weer geslingerd tussen 2 landen…
Halverwege Frankrijk krijg ik noodweer en ik ben blij als ik het hoogste punt voorbij ben en de lange afdaling naar de Zuid Franse kust begint. De lucht wordt blauw, strakblauw, ondanks dat het december-fris is.
Langs de oprijlaan van mijn huis, zie ik mijn ezeltjes tevreden onder de pijnbomen staan. Ik stap uit de auto en ruik de tijm en rozemarijn… de stilte en vrijheid voelen overweldigend goed.
En ik besef me dat ik heen en weer wordt geslingerd tussen twee landen. Ik blijf een Nederlandse en mis enorm de Nederlandse vanzelfsprekendheid en gezelligheid. Aan de andere kant, ik woon hier al zo lang. Zou ik ooit nog kunnen aarden in Nederland?
Ik waardeer ook de Franse gewoontes. Fransen nemen voor veel dingen de tijd. Dingen die wij Nederlanders even snel en recht voor z’n raap regelen. Zonder teveel gedoe.
Franse families die ieder weekend met z’n allen samenkomen voor een uitgebreide lunch.
Elkaar kussen als begroeting, ook mannen. Al ontmoet je elkaar voor het eerst. Boodschappen doe je veelal op de markt. Want dan kan je ruiken en voelen of het in orde is.
Stokbrood haal je bij de bakker. En dan kan je de kleur kiezen. Licht, gemiddeld of doorbakken. Fransen bekijken soms eerst 4 stokbroden voordat ze kiezen welke het gaat worden.
Het hoort allemaal bij het leven hier waar ik ooit voor koos. Dus ja, ik mis Nederland nog altijd maar mijn geluk ligt toch hier.
